Ένα «Fauxdega» όπου οι πραγματικοί Bodegas έχουν εκτιμηθεί

Η Βρετανίδα καλλιτέχνης Lucy Sparrow στην εγκατάστασή της 8 ’Till Late, ένα ψεύτικο ψιλικατζίδικο.

Η σημερινή δημόσια τέχνη απαιτεί έρευνα. Δεν εμφανίζεσαι ένα παλιό εργοστάσιο ζάχαρης χωρίς να μελετήσει την εργασία φυτειών. Δεν εγκαθιστάτε σε μια εγκαταλελειμμένη φυλακή χωρίς να διαβάσετε τις ζωές των κρατουμένων. Όταν ο Βρετανός καλλιτέχνης Λούσι Σπάροου ετοιμαζόταν για την πρώτη της εγκατάσταση στη Νέα Υόρκη, 8 'Μέχρι αργά, Ένα εικονικό ψιλικατζίδικο που μόλις άνοιξε σε μια βιτρίνα δίπλα στο ξενοδοχείο Standard, High Line στη Νέα Υόρκη, πέρασε μέρες εξερευνώντας πώς η αμερικανική έκδοση του Spam είχε τέτοιες μη βρετανικές γεύσεις όπως teriyaki και καπνός hickory. πώς τα γωνιακά καταστήματα στις Ηνωμένες Πολιτείες πωλούν χοτ ντογκ και πίτσα καθώς και είδη παντοπωλείου. πώς τέτοιες επιχειρήσεις δεν περιλαμβάνουν τα μπισκότα Marmite και Digestive.

Αυτό συμβαίνει επειδή το καλλιτεχνικό M.O της κας Sparrow, που τώρα είναι και τριών ετών, συνίσταται στο να πάρεις ένα μικρό κατάστημα λιανικής και να αντιγράψεις κάθε αντικείμενο σε τσόχα. Στο Λονδίνο, έχει κάνει ένα γωνιακό κατάστημα πιληματοποιημένου , προς το τσόχα σεξ και ένα κατάστημα που πωλούσε εκδόσεις τσόχας όπλων υψηλής ισχύος. (Αυτή ήταν η εφεύρεσή της· τέτοια μέρη δεν υπάρχουν ακόμη στη Βρετανία.) Για τη Νέα Υόρκη, η κα Σπάροου είπε ότι πέταξε με περίπου εννέα τόνους πλαστών προϊόντων, συμπεριλαμβανομένων δεκάδων πακέτα τσιγάρων — Marlboros, Pall Mall και άλλες αμερικανικές μάρκες — Όλα ραμμένα από χρωματιστή τσόχα. ράφι μετά ράφι του Doritos, επίσης σε τσόχα? πραγματικοί ψύκτες αναψυκτικού και ράφια καταστημάτων με τσόχα που καλύπτουν κάθε επιφάνεια.

Εικόνα

Πίστωση...Tony Cenicola/The New York Times



Πάντα με γοήτευαν πράγματα φτιαγμένα από υλικά που δεν είναι, εξήγησε η κυρία Σπάροου, 30 ετών, την περασμένη εβδομάδα, καθώς στεκόταν περιτριγυρισμένη από ακριβώς τέτοια πράγματα. Το καλλιτεχνικό της bodega - το fauxdega της - γεμίζει έναν χώρο στην άκρη του δρόμου που της δανείστηκε από το Standard. Αντιμετωπίζει το τελευταίο τμήμα των εργαζομένων συσκευαστών κρέατος που έχουν απομείνει στη μοντέρνα περιοχή συσκευασίας κρέατος της Νέας Υόρκης. Βρίσκεται στη γωνία του Hector's Cafe & Diner, το τελευταίο από τα παλιάς σχολής καφέ της γειτονιάς.

Εικόνα

Πίστωση...Tony Cenicola/The New York Times

Η κα Σπάροου είπε ότι 8' Τ Το ill Late είναι για τέτοιες απειλούμενες εγκαταστάσεις — για κοινότητες που χάνονται καθώς οι γειτονιές μεταμορφώνονται. Εγκαθιστώντας ένα πιληματοποιημένο μποντέγκα εκεί που έχουν εξαντληθεί τα περισσότερα αληθινά, μπορεί να μοιραστεί αυτήν την εναλλακτική πραγματικότητα που είναι αυτή η προτιμώμενη εκδοχή της πραγματικής ζωής.

Εικόνα

Πίστωση...Tony Cenicola/The New York Times

Έχει βάλει αυτή την εναλλακτική πραγματικότητα σε εύκολη πρόσβαση: Ένα πακέτο τσιγάρων από τσόχα κοστίζει 20 $. ένα κουτί καραμέλα είναι $35. (Ή ένα μέλος της συλλογής έργων τέχνης του 1 τοις εκατό μπορεί να αγοράσει ολόκληρο το κατάστημα στην τιμή ευκαιρίας των 500.000 $ — τα κουπόνια τροφίμων δεν γίνονται δεκτά.)

Εικόνα

Πίστωση...Tony Cenicola/The New York Times

Στη Νέα Υόρκη, η τέχνη της κυρίας Σπάροου φέρνει στο νου το επισκιαστικό προηγούμενο της εγκατάστασης του Claes Oldenburg The Store, από το 1961, όταν αυτός ο καλλιτέχνης της Pop πούλησε παντοπωλεία από παπιέ-μασέ από μια βιτρίνα στο φτωχό Lower East Side. Εκεί όμως που ήταν το μαγαζί του κυρίου Όλντενμπουργκ γιορτάζοντας τον πολιτισμό της εργατικής τάξης στο φυσικό του περιβάλλον , το Ms. Sparrow's ρίχνει μια νοσταλγική ματιά σε ένα ίδρυμα που εξαφανίζεται ενώ κολυμπάει σε έναν κόσμο υψηλής ποιότητας λιανικής και των πελατών του.

Εικόνα

Πίστωση...Tony Cenicola/The New York Times

Δεν είναι προφανές ότι το χαϊδευτικό σχόλιο της κυρίας Σπάροου για το gentrification μπορεί να έχει πολύ δάγκωμα όταν ο κύριος χορηγός της είναι η Standard, αναμφισβήτητα ο κορυφαίος gentrifier της γειτονιάς. Σε μια τηλεφωνική συνέντευξη, ο Kevin Rockey, διευθύνων σύμβουλος του ξενοδοχείου, είπε ότι η φιλική προς το πλήθος τέχνη της κας Sparrow συνδυάζεται τέλεια με την επωνυμία του ξενοδοχείου και με την απήχησή της στο ευρύτερο κοινό και την πελατεία — προσβάσιμη, ιδιόμορφη και διασκεδαστική ήταν τα λόγια του για δημιουργία της.

Εικόνα

Πίστωση...Tony Cenicola/The New York Times

Αλλά ίσως ο κ. Rockey θα έπρεπε να ρίξει μια πιο προσεκτική ματιά στον καλλιτέχνη που εγκαθιστά δίπλα στο ξενοδοχείο του. Στην αρχή, η κυρία Σπάροου φαίνεται χαριτωμένη: Είναι αδύνατη, με ανοιχτόχρωμα μαλλιά βαμμένα μωβ-καφέ και υπερμεγέθη γυαλιά γατούλας. Σε αυτήν την περίσταση, φορούσε ένα μικροσκοπικό κοντό σορτς πάνω από ένα μαύρο καλσόν, κάτω από ένα μπλουζάκι με στάμπα με έναν κορσέ χορεύτριας κανκάν. Αλλά τα κοντά μανίκια της αποκαλύπτουν χλωμά χέρια καλυμμένα με σειρές λεπτών ουλών, απόδειξη κοπής σε όποιον γνωρίζει τα σημάδια. Η κυρία Σπάροου δεν ντρέπεται για το κακό που έκανε στον εαυτό της, ως έφηβη που ήταν σοβαρά ψυχικά άρρωστη, όπως το έθεσε, και που μετά πέρασε αρκετά χρόνια ξεγυμνώνοντας μπροστά σε περίεργους άντρες σε κλαμπ. (Αυτό δεν είναι επίσης πηγή ντροπής: Ο χορός γύρω από το πλήρωμα ήταν πολύ καλύτερα από το να πουλάει είδη παντοπωλείου, όπως είχε κάνει στο παρελθόν.)

Η κυρία Σπάροου βρήκε από τότε τη σωτηρία της σε μια μανιακή πρακτική τέχνης που μέχρι πρόσφατα την έβαζε να ράβει μόνη της κάθε αντικείμενο. Εξακολουθεί να επιμένει να ζωγραφίζει με το χέρι τα γράμματα σε κάθε τσόχινο καρβέλι Wonder Bread ή κουτί Bisquick.

Εικόνα

Πίστωση...Tony Cenicola/The New York Times

Τέτοιος καταναγκασμός, και το καταπιεσμένο άγχος που υποδηλώνει, είναι αισθητά στα 9.000 αντικείμενα που έφερε η κυρία Σπάροου στη Νέα Υόρκη. Με την τεράστια μάζα και την πολλαπλότητά της, η ατελείωτη γεμιστή τέχνη της αποτελεί έναν καθρέφτη στην ξέφρενη κατάσταση αγορών που επιβάλλεται από την καταναλωτική μας κουλτούρα — και από τη σημερινή καλλιτεχνική κουλτούρα επίσης. Δεν θα έβλεπε ένας ανθρωπολόγος από τον Άρη κάτι τρελό σε μια κοινωνία που αντικαθιστά τα καταστήματα όπου μπορείς να αγοράσεις φαγητό και σαπούνι με αυτά που πωλούν επώνυμα γυαλιά ηλίου και πορσελάνινα μπαλονοσκυλιά; Συμβολικά, τουλάχιστον, η κυρία Σπάροου αποκαθιστά τις ισορροπίες.