Printing a Revolution: The Posters of Paris ’68

Κατά τη διάρκεια των μεγάλων απεργιών και των φοιτητικών εξεγέρσεων στη Γαλλία εκείνη τη χρονιά, η École des Beaux-Arts μετατράπηκε σε εργαστήριο επαναστατικών μηνυμάτων.

Clash of Images, έκθεση στο Παρίσι με αφίσες, πίνακες, ταινίες και άλλα έργα από την εξέγερση του Μάη του 1968 και μετά.

ΠΑΡΙΣΙ — Πριν από πενήντα χρόνια, σχεδόν μέχρι σήμερα, οι φοιτητές εδώ άρχισαν να απεργούν για την ακαμψία και την ιεραρχία του γαλλικού πανεπιστημιακού συστήματος, αψηφώντας την ιστορική σεβασμό των νέων προς τους μεγαλύτερους. την ίδια μέρα, οι εργαζόμενοι σε ένα μεγάλο εργοστάσιο κοντά στη Νάντη αποχώρησαν.

Μέσα σε λίγες μέρες, οι απεργίες εξαπλώθηκαν σε άλλα πανεπιστήμια και εργοστάσια, ενώ συλλέκτες σκουπιδιών και υπάλληλοι γραφείων συμμετείχαν. Στα μέσα Μαΐου, περισσότεροι από 10 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλη τη Γαλλία απεργούσαν και η χώρα είχε σχεδόν ακινητοποιηθεί.



Οι διαδηλώσεις του 1968 οδήγησαν σε περισσότερα από πέντε χρόνια κοινωνικής αναταραχής, εντείνοντας ένα αντιπολεμικό κίνημα στην Ευρώπη και συμβάλλοντας στην απελευθέρωση των γυναικών και στα κινήματα για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Και όλα ξεκίνησαν με ένα κάλεσμα να ανατραπεί η παλιά τάξη.

Υπήρχε μια ιδέα ότι η Γαλλία ήταν μια ταξική κοινωνία και έπρεπε να γκρεμιστεί, είπε ο Éric de Chassey, καθηγητής σύγχρονης τέχνης που επιμελήθηκε, με τον Philippe Artières, Σύγκρουση εικόνων , μια έκθεση στο Beaux-Arts de Paris. Προβάλλει αφίσες από εκείνες τις πρώτες μέρες της κοινωνικής αναταραχής, καθώς και έργα τέχνης και έγγραφα από μεταγενέστερες διαμαρτυρίες για τα δικαιώματα των γυναικών και τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων.

Ο τίτλος της εκπομπής αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο οι διαμαρτυρίες του 1968 εξελίχθηκαν από την ένωση της αριστεράς και των ανθρώπων από διαφορετικά υπόβαθρα —μεσαία τάξη και εργατική τάξη— στον διαχωρισμό τους όταν τελείωσαν οι απεργίες και αναδύθηκαν αριστερές φατρίες. Αλλά εκείνους τους πρώτους μήνες διαμαρτυρίας, φοιτητές πανεπιστημίου, εργαζόμενοι σε εργοστάσια και κρατικοί υπάλληλοι ενώθηκαν με διανοούμενους και δασκάλους για να προσπαθήσουν να εκπληρώσουν το όνειρο να κάνουν τη Γαλλία ένα πιο ισότιμο μέρος.

Εικόνα

Πίστωση...Associated Press

Η École des Beaux-Arts ήταν στο επίκεντρο της εξέγερσης. Πολλοί από τους μαθητές και καθηγητές της φημισμένης σχολής τέχνης κατέλαβαν το πέτρινο κτίσμα 300 ετών στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα: Αντί να κάνουν συναντήσεις μόνο στις απέραντες αίθουσες και τις αυλές του κτιρίου, μετέτρεψαν το σχολείο σε ατελιέ ή καλλιτεχνών εργαστήριο, όπου δημιούργησαν τέχνη διαμαρτυρίας. Οι αφίσες που συχνά συλλαμβάνουν διασχίζουν τη γραμμή μεταξύ τέχνης και προπαγάνδας.

Σύμφωνα με τα ουτοπικά ιδεώδη της συλλογικής δουλειάς και της ανώνυμης συγγραφής, οι καλλιτέχνες εργάστηκαν μαζί για να συλλάβουν, να σχεδιάσουν και να γράψουν συνθήματα για τις αφίσες που πλαισίωσαν τα επαναστατικά τους συναισθήματα.

Κάποιος θα έλεγε «Χρειαζόμαστε μια αφίσα που να μιλάει για τη μετανάστευση», εξήγησε ο κ. de Chassey. Μετά κάποιος θα πρότεινε ένα σχέδιο, κάποιος άλλος θα πρότεινε ένα σύνθημα και μετά θα το συζητούσε μια επιτροπή.

Οι μαθητές τύπωσαν εκατοντάδες ή μερικές φορές πολλές χιλιάδες αντίγραφα των αφισών και τα κόλλησαν με ταινία σε φανοστάτες και τοίχους γύρω από το Παρίσι. Σε μια εποχή πριν από το Διαδίκτυο, οι αφίσες έγιναν ένας αξιόπιστος τρόπος επικοινωνίας των σχεδίων δράσης καθώς και των πολιτικών μηνυμάτων των διαδηλωτών. Εκείνη την εποχή υπήρχε ελάχιστη πίστη στα ηλεκτρονικά μέσα, επειδή ήταν κρατικά.

Οι απεργίες που ξεκίνησαν τον Μάιο του 1968 έγιναν το πρότυπο κοινωνικής διαμαρτυρίας στη σύγχρονη Γαλλία, και παρόλο που τα ένθερμα αντικατεστημένα αισθήματα έχουν ξεθωριάσει, η νοοτροπία του αγώνα εξακολουθεί να αντηχεί. Οι αφίσες Beaux-Arts, που εκτίθενται έως τις 20 Μαΐου, δίνουν μια αίσθηση της ζύμωσης του ιδεαλισμού, της εξέγερσης και της απόρριψης του status quo που διαπέρασε τη γαλλική κοινωνία και σημάδεψε το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.

Μερικές από τις αφίσες είναι εύκολα κατανοητές, αλλά άλλες χρειάζονται μια μικρή εξήγηση. Ακολουθεί μια ματιά σε 11 από τα πιο εμβληματικά.

Εικόνα

Πίστωση...ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

Μία από τις πιο εμβληματικές αφίσες που εκτίθενται απεικονίζει ένα μέλος της γαλλικής αστυνομίας ταραχών (της Compagnies Républicaines de Sécurité, ή C.R.S.) ως μέλος των SS, της ναζιστικής ειδικής αστυνομίας.

Εικόνα

Πίστωση...ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

Με τον τίτλο Grève Illimitée (Απεριόριστες Απεργίες), τρεις φιγούρες περπατούν χέρι-χέρι, αντιπροσωπεύοντας τους φοιτητές, τα μέλη των συνδικάτων και τους εργάτες του εργοστασίου που ενώθηκαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Εικόνα

Πίστωση...ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

Οι λέξεις σε ένα μπουκάλι δηλητήριο έγραφαν, Πατήστε Μην καταπιείτε, μια προειδοποίηση να μην εμπιστεύεστε τα κρατικά μέσα ενημέρωσης. Εκείνη την εποχή, οι τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί της Γαλλίας ήταν κρατικές εταιρείες.

Εικόνα

Πίστωση...ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

Η υψωμένη γροθιά είναι ένα ευθύ κάλεσμα για πορεία και αγώνα για τους σκοπούς των φοιτητών και των εργαζομένων. Παραμένει γνωστό σύμβολο αλληλεγγύης στα αριστερά.

Εικόνα

Πίστωση...ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

Αστυνομικοί εισέβαλαν στην École des Beaux-Arts και έδιωξαν βίαια τους μαθητές που την είχαν καταλάβει, μετατρέποντας το συγκρότημα σε εργαστήριο. Σε αυτή την αφίσα, ένας αξιωματικός με κράνος, με δόντια αιχμηρά σαν τον λύκο, κρατά ένα πινέλο στο στόμα του, σύμβολο της κατάληψης του σχολείου από την αστυνομία. Το σλόγκαν παίζει με το γαλλικό ρήμα afficher, που σημαίνει εμφανίζω αλλά στην ανακλαστική του μορφή, s’afficher, σημαίνει εμφανίζομαι. Η αφίσα λέει: Η αστυνομία εμφανίζεται στα Beaux-Arts, οι εκθέσεις Beaux-Arts στο δρόμο.

Εικόνα

Πίστωση...ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

Η παραπάνω αφίσα είναι μια ευθεία αναφορά στους δεσμούς που συνδέουν εργάτες εργοστασίων και φοιτητές πανεπιστημίου και που τους καλεί να ενωθούν.

Εικόνα

Πίστωση...ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

Αυτή η αφίσα δείχνει τη σιλουέτα του Σαρλ ντε Γκωλ, στρατηγού του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και του Γάλλου προέδρου εκείνη την εποχή, να καλύπτει το στόμα ενός νεαρού άνδρα. Να είσαι νέος και να σωπαίνεις, λέει. Η έκφραση ήταν επίσης μια προσαρμογή μιας πολύ γνωστής φράσης, που μερικές φορές χρησιμοποιείται για να καταγγείλει τον σεξισμό, από μια δημοφιλή γαλλική ταινία του 1958 με τίτλο Beautiful but Shut Up.

Εικόνα

Πίστωση...ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

Ένα σκίτσο του Daniel Cohn-Bendit, ενός Γαλλο-Γερμανού ηγέτη φοιτητών κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, πάνω από τις γαλλικές λέξεις για το We are all undesirables. Αναφέρεται στην απέλαση του κ. Cohn-Bendit από τη Γαλλία κατά τη διάρκεια του διαμαρτυρίες, όταν κρίθηκε ανεπιθύμητος.

Εικόνα

Πίστωση...ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

Σε αυτήν την αφίσα, η καμινάδα του εργοστασίου συμπληρώνει το τελευταίο γράμμα του Oui, ή Ναι, πάνω από τις λέξεις Κατεχόμενα εργοστάσια, για να ενθαρρύνει τους εργάτες να αναλάβουν περισσότερα από αυτά. Εκείνη την εποχή, εργοστάσια σε όλη τη Γαλλία έκλεισαν ή καταλήφθηκαν από απεργούς εργάτες. Μεταξύ των πολλών εταιρειών που επλήγησαν ήταν οι αυτοκινητοβιομηχανίες Renault και Citroën και οι εταιρείες αεροναυπηγικής Sud Aviation και Dassault.

Εικόνα

Πίστωση...ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

Σε απάντηση στις διαμαρτυρίες, ο κ. Ντε Γκωλ αναφέρθηκε ότι είπε: Μεταρρύθμιση, ναι. Καταστροφή, όχι. Η παραπάνω αφίσα γράφει Για άλλη μια φορά, ο όλεθρος είναι αυτός. Μέχρι το 1968, ο κ. Ντε Γκωλ συνδέθηκε πρωτίστως με την αντίσταση στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά το ’68 προσπάθησε να καταστείλει τις απεργίες με ένοπλους αστυνομικούς. Η έλλειψη συμπάθειας για τους απεργούς και η φαινομενική αδυναμία του να τους καταλάβει τον έκαναν στόχο μεγάλου μέρους της οργής των διαδηλωτών.

Εικόνα

Πίστωση...ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

Αυτή η κλασική αφίσα του Μάη του '68 απεικονίζει την ενότητα μεταξύ Γάλλων και μεταναστών εργατών. Η Γαλλία είχε προσλάβει πολλούς εργάτες από την Αλγερία, το Μαρόκο και την Τυνησία για να βοηθήσουν στην κατασκευή σιδηροδρομικών γραμμών και άλλων υποδομών ή βιομηχανικών εγκαταστάσεων. Ένας κοντός άνδρας, που φαίνεται να συμβολίζει τους εργοστασιάρχες ή τους ιδιοκτήτες κεφαλαίων, προσπαθεί να τους απομακρύνει. Το σύνθημα γράφει Εργάτες ενωμένοι.

Η Daphne English συνέβαλε στο ρεπορτάζ από το Παρίσι.